Meteen naar de inhoud
Home » Blogs » Oost, west, thuis best

Oost, west, thuis best

Christiaan was als een grote broer voor me. Het was eigenlijk min of meer een gelukkige samenloop van twee ongelukkige omstandigheden dat we bij elkaar in de tweede klas kwamen te zitten. Halverwege mijn eerste jaar op de middelbare school merkte mijn moeder dat ik nog steeds moeite had om me te concentreren op mijn schoolwerk. Het leek haar dan een goed idee om me op huiswerkbegeleiding te zetten. Dat betekende dat ik samen met anderen een middag in de week tot half vijf op school moest blijven om onder toezicht van een docent in alle rust huiswerk te maken.

Voordat het lokaal open was, stonden we met zijn allen voor de deur te wachten. Al snel raakte ik steeds aan de praat met een jongen die al in de tweede klas zat. Hij was net geen kop groter dan ik en was net als ik een van de weinige mensen op het stedelijk gymnasium met donker haar, maar dat van hem was net iets anders, er zat een soort golf in. Hij viel daarnaast ook op door zijn kledingstijl, bestaande uit nette truien, bijpassende overhemden en contrasterende broeken.

Christiaan zat ook op huiswerkbegeleiding omdat hij aan zijn cijfers moest werken. Echter, toen de zomer naderde en het tijd was voor de laatste huiswerkbegeleidingsklas, vertelde Christiaan me dat de kans groot was dat het niet zou lukken om al zijn onvoldoendes op te halen tijdens de laatste toetsweek en het ernaar uitzag dat hij niet naar de derde over zou gaan. Hij vroeg of ik bezwaar ertegen had als hij zich op zou geven om volgend jaar bij mij in de klas te komen aangezien ik de enige was die hij kende die naar de tweede zou gaan. Ik hoopte natuurlijk dat het niet zo ver zou hoeven komen, maar ik voelde dat ik een klik met hem had en zei volenthousiast: ‘Ja!’

Helaas kwam Christiaans vermoeden uit en kwamen we na de zomer met elkaar in de tweede klas te zitten, maar we werden zoals ik verwachtte al snel hechte vrienden. Terwijl ik nooit echt moeite had om vrienden te maken en in de eerste klas altijd samen met iemand zat tijdens de les en in de pauze, had ik tot dan toe nog niet het gevoel gehad dat ik ergens bij hoorde. Ik hield net als de meeste jongens wel van videogames, maar ik had niets, maar dan ook helemaal niets, met de sport waar vrijwel ieder ander vanaf jongs af aan geobsedeerd door is: voetbal. Ik woonde ook in dezelfde wijk als de rest van de klas, maar ging na school altijd gelijk naar het restaurant. Ik mocht verder nooit met mensen thuis afspreken. Mijn ouders waren altijd aan het werk in het restaurant, dus dan wilden ze geen vreemden thuis tijdens hun afwezigheid. Gelukkig was Christiaan ook geen fan van voetbal en was ik bij hem thuis altijd welkom.

Ik denk dat we allebei jaloers waren op elkaar. In een bepaald opzicht waren we tegenpolen. Ik had thuis materieel gezien alles wat een tiener begeerde. De zaken van mijn ouders gingen goed, ik woonde in een mooi huis en hoefde alleen aan school te denken. Christiaan had het daarentegen een stuk minder breed. Hij woonde samen met zijn gescheiden moeder en oudere zus in een eenkamerappartement in het centrum. Een eenkamerappartement ja; zijn zus en moeder sliepen in de ruimte achter de woonkamer.

We hadden gelukkig ook genoeg dingen gemeen. Naast onze biculturele achtergrond, hielden we allebei van elektronica die niet veel kost, maar waar je heel veel plezier van kunt hebben. Zo had Christiaan zijn eigen PC in elkaar gezet van onderdelen die hij via Marktplaats.nl had gevonden. Daarnaast stond zijn hele kamer vol met oude speakers en versterkers die hij ook tweedehands had verkregen, de meeste zelfs helemaal gratis! Het verbaast me tot de dag van vandaag dat ik geen gehoorschade heb opgelopen van alle keren dat we samen met alle speakers op maximaal volume dubstep-remixes luisterden van allerhande liedjes die toen in waren.

Ook eten had bij zijn familie, net als de mijne, een hoge prioriteit. Elke keer als ik bij hen thuiskwam kreeg ik een bord aangeboden. Maar ik kwam niet alleen voor de overheerlijke gemarineerde kip, couscous en rode bietensalade, er was ook een soort warmte die ik thuis zelden voelde. Terwijl ik mijn ouders grotendeels alleen maar aan het werk zag, kwamen de moeder en zus van Christiaan altijd met ons meekletsen als ik bij hem was. Ze hadden niet de nieuwst iPhones, een grote auto voor de deur of een groot huis met een sauna, maar ze hadden elkaar. Ik had het gevoel dat ze samen praktisch de hele wereld aan konden. 

*De namen in dit stuk zijn fictief, om de privacy van de betrokkenen te waarborgen