Meteen naar de inhoud
Home » Blogs » Praat Engels met me

Praat Engels met me

Vorige week was ik een dagje in Maastricht om het leven achter mijn laptop en bureau even te ontvluchten. Ik was langs de fietsenstalling in de buurt van de Sint Servaasbrug aan het lopen toen er iets gebeurde wat ik daar niet had verwacht.

Uit onverwachte hoek

‘Hey you!’ riep een wat oudere meneer, ik schat hem zo rond de pensioenleeftijd. Hij zat mijn kant op te zwaaien, maar er liepen ook andere mensen langs. Ik kwam toch maar wat dichterbij en vroeg in het Engels of hij mij bedoelde. 

‘Yes, you! Do you see that statue over there?’ Hij wees richting de Maas en het duurde een paar minuten, maar uiteindelijk zag ik dat het ging om het standbeeld de “Pons Mosae“, dat verderop bovenop een pilaar pronkte. 

Hij vertelde gepassioneerd over de geschiedenis van het beeld en ik kreeg, mede door zijn uitspraak, het vermoeden dat wij nog een andere taal deelden. 

‘Are you from around here?’, vroeg ik hem, terwijl ik intuïtief probeerde om alle r’en in die zin zo Engels mogelijk (lees: op zijn Goois en door de harde wind totaal onverstaanbaar) uit te spreken.

‘Wablief?’, zei hij, waardoor ik zeker wist dat deze meneer Limburgs was. Dus ik vroeg:

‘Komt u uit Maastricht?’

‘Oh je spreekt gewoon Nederlands?’ vroeg de meneer verbaasd terug. Hij verontschuldigde zich en legde uit dat hij dacht dat ik een toerist was door mijn pet en camera.

Ik vertelde dat ik inderdaad als toerist uit Amsterdam was gekomen om zijn prachtige stad te bezoeken. We moesten allebei lachen om de situatie en vervolgden ieder onze eigen weg.

De vraag des levens

Voor sommigen is dit tafereel misschien komisch en nieuwe anekdote, maar ik word wel vaker in het Engels aangesproken aangezien ik in Amsterdam woon. Zo krijg ik regelmatig in de supermarkt bij het afrekenen te horen: ‘Do you want a receipt?’ Voor de pandemie kwam daar ook nog al het horeca- en winkelpersoneel bij.

Zelf neem ik er totaal geen aanstoot aan, want het geeft altijd een vakantiegevoel en ik vind het juist fascinerend. Het valt me op dat dit fenomeen zich vrijwel alleen in de randstad afspeelt, met name wanneer ik alleen ben of samen met familie, oftewel: zonder Westers-ogende mensen om me heen. Van Maastricht, dat in omvang een stuk kleiner is dan Amsterdam, had ik het eigenlijk dus niet verwacht, maar blijkbaar is de stad net zo internationaal ingesteld als de rest. 

Toegegeven, de Maastrichtse meneer merkte terecht op dat ik er die dag ook wel een beetje uit zag als een buitenlandse toerist met mijn camera, persoonlijke Gu-pet en stoffen canvas-tas met versnaperingen, maar normaal heb ik alleen een zwarte rugzak of een boodschappentas van de Dille & Kamille (hoe Hollandscher wil je het hebben?).

In mijn thuisstad, Amersfoort, had ik er vroeger geen last van, tot een paar jaar geleden, toen ook daar steeds meer dagjesmensen kwamen uit het buitenland om de middeleeuwse binnenstad te verkennen. 

Ik blijf het me dus nog steeds afvragen: Hoe komt het dat de eerste ingeving bij veel mensen is om Engels tegen me te spreken?


Ik kan me drie opties bedenken:

  1. Ze zien me aan voor een (buitenlandse) toerist,
  2. ze zien me aan voor een internationale student, of
  3. ze hebben geen idee en doen het voor de zekerheid.

Gek genoeg word ik dan weer gezien als een ‘local’ door Chinese toeristen, wanneer ze vragen of ik de weg kan wijzen, dan wel of  ik een foto kan nemen als ze hun selfie-stick zijn vergeten. Ook bij hen vraag ik me af: Is er iets dat ze aan me kunnen zien, of is het gewoon een wilde gok?

Drip vs. Hip

Het enige vermoeden dat ik dus heb, is de kledingstijl. Westerse c.q. Nederlandse Chinezen hebben naar mijn idee over het algemeen één van twee stijlen: ‘drip’ of ‘kakker’, of een combinatie ervan.

Daarbij moet ik wel opmerken dat ik nauwelijks Aziatische vrienden heb en zodoende mijn ervaring beperkt is tot familie en de leeftijdsgenoten die ik vroeger op Chinese school zag rondlopen. Neem dus gerust mijn observaties met een korreltje zout.

‘Drip’ is kleding waarop de dure modemerken er zo groots en veel mogelijk op staan, zoals Supreme en Gucci. Iemand die veel ‘drip’ draagt, staat ook wel bekend als een hypebeast. Ik denk zelf dat ik meer bij die tweede categorie hoor, die zich wat netter/‘preppy’ kleedt. Daar kan overigens ook merkkleding bij horen, zolang het logo maar niet alom aanwezig is.

Naar mijn idee kun je (echte) toeristen het makkelijkst herkennen, naast het feit dat ze altijd in groepjes staan, aan de hoedjes, petjes, bodywarmers en contrasterende outfits. 

Deze foto is genomen pre-pandemie.

Chinese studenten zien er meestal wat meer hipster-achtig uit. Ook hierbij moet ik weer opmerken dat mijn kader beperkt is tot de mensen waar ik zelf ervaring mee heb. In dit geval dus buitenlandse studenten aan de Universiteit van Amsterdam. Daarbij komt ook nog dat de andere studenten van genoemde onderwijsinstelling ook niet schuw zijn van de hipster-look, dus misschien geldt mijn ervaringsregel alleen op en rondom het grondgebied van de UvA.

Als voorbeeld zou ik willen wijzen naar de rechterhelft van de omslagfoto, al weet ik niet helemaal zeker of dit echt een international is. De mode verandert namelijk constant. Zo zie ik steeds vaker ‘drip’ en contrasterende outfits bij niet-Aziaten. Ook zelf draag ik tegenwoordig regelmatig een groene of bruine broek en mijn hoedencollectie neemt ook toe, ondanks dat ik al bijna twee jaar aan de VU studeer en niet meer op vakantie ben geweest. 

De slotsom

Het onderscheid is dus flinterdun en de grenzen zijn altijd vaag. Om terug te komen op mijn vraag: ‘Waarom zijn mensen geneigd om me in het Engels aan te spreken?’ Met al mijn kanttekeningen kan ik niet anders concluderen dan dat nader onderzoek vereist is. Wellicht is het wel beter zo. Dan kan ik in ieder geval nog tussentijds mijn Engels oefenen als ik niet op reis in het buitenland ben.

Mijn tijd in Maastricht was verder helemaal naar wens. De mensen waren erg gastvrij en het wisselvallige weer leverde schitterende beelden op (al zeg ik het zelf), dus ik kan er voorlopig weer helemaal tegenaan. [1]Ja, deze hele blog is eigenlijk bedoeld om plaatjes van mijn uitje tentoon te stellen.

Voetnoten

Voetnoten
1 Ja, deze hele blog is eigenlijk bedoeld om plaatjes van mijn uitje tentoon te stellen.