Meteen naar de inhoud
Home » Blogs » Ben ik een stereotype Aziaat?

Ben ik een stereotype Aziaat?

Ik kijk zelf nauwelijks TV meer sinds ik een Netflix-account heb, maar ook afgelopen week bood de buis mij weer de nodige inspiratie. Zo keek ik zondag met mijn familie naar de slotaflevering van De wereld van de Chinezen van Ruben Terlou, waarin hij liet zien dat ook vandaag de dag Aziaten in Nederland nog te maken hebben met vormen van discriminatie. Verder leerde ik over het zogeheten ‘spleetogen-incident’ dat plaatsvond bij Wie is de Mol via een opiniestuk in het Parool van mijn tante Hui-Hui. 

Ik moet zeggen, ik maak zelf ook grappen dat onze puppy door haar ‘Chinese ogen’ speciaal aan ons gezin is toegewezen (hierboven afgebeeld), maar als tiener met nog niet zoveel zelfspot vond ik het wel degelijk lastig om anders te zijn dan de rest, hoe open en accepterend mijn vrienden ook altijd zijn geweest. Niet alleen zie je er anders uit dan de rest, maar ook is je thuissituatie vaak anders en misschien heb je bepaalde interesses en gewoontes die je nauwelijks terugziet bij je leeftijdsgenoten.

Inmiddels ben ik een stuk comfortabeler met mijn identiteit als Aziatische Nederlander, maar voor wie zich soms nog steeds als een vreemde in eigen land voelt, wil ik daarom in deze blog graag een kijkje geven in mijn ‘typisch Aziatische’ kant.

De typische toerist

Laat ik maar beginnen met het meest sprekende stereotype: de Aziatische toerist. Voordat ik mijn eerste camera kocht drie jaar geleden, was ik ook al geïnteresseerd in fotografie, maar als ik in het openbaar foto’s nam met mijn telefoon, voelde ik me altijd bekeken. Alsof mensen die mij zagen, zouden denken: ‘Kijk, daar heb je weer zo’n typische Aziatische toerist!’ – iets wat ik ook altijd dacht als ik een groep Aziaten met camera’s zag. 

Misschien ben ik gewoon te zelfbewust, maar toen ik uiteindelijk toch steeds meer behoefte voelde aan een echte camera waar ik zelf mijn sluitertijd en diafragma kon instellen, was het heel belangrijk voor me om een onopvallend model zonder grote lens te vinden. De meeste beginners kiezen namelijk voor een typische spiegelreflexcamera, zo eentje die je om de nek ziet hangen bij de meeste mensen. 

Naarmate ik me meer ging bezighouden met straat- en stadsfotografie, begon ik het echter steeds fijner te vinden dat ik als Aziaat met een camera op kon gaan in de menigte. Ik merkte dat mensen me eigenlijk compleet negeerden en ik me dus prima kon concentreren op het beeld voor me. Alhoewel, dat is nu een stuk minder aangezien er ook bijna geen buitenlandse toeristen zijn.

Trouwens, ook zonder camera word ik soms nog aangezien voor een toerist. Vooral in Amsterdam word ik namelijk wel eens aangesproken in het Engels als ik op het station ben of ergens koffie haal. Gek genoeg zien Chinese toeristen daarentegen weer dat ik níet een van hen ben en vragen ze me zo nu en dan de weg. 

Manga & Animé

Ik ben redelijk een fervent liefhebber van Japanse strips en tekenfilms, ook wel bekend als manga en animé. Dit komt grotendeels door mijn oom, zoals ik al eerder heb geschreven. In andere westerse landen zoals de VS en ook Duitsland, is animé al wat langer mainstream, omdat het daar tussen de andere tekenfilms wordt uitgezonden waardoor ook niet-Aziaten er meer mee opgroeien. In Nederland kennen de meeste mensen uiteraard Pokémon, maar daar blijft het dan bij.

De laatste tijd merk ik echter wel dat animé en manga door het internet steeds meer bij niet-Aziaten bekend is. Het hangt er uiteraard van af onder welke kringen je je bevindt, maar zonder mijn invloed hebben best wel wat van mijn vrienden uit zichzelf animé ontdekt en zelfs op mijn studentenvereniging heb ik mensen ontmoet die ook fan zijn.

Voor manga zijn mensen nog wat minder warm te krijgen omdat deze meestal zwart-wit zijn, in tegenstelling tot de gekleurde stipalbums die we hier gewend zijn, maar wie weet hoe het zich zal ontwikkelen in de toekomst.

Rijst met stokjes

Uiteraard nemen eetgewoontes een grote plaats in de beeldvorming rondom Aziaten en dan in het bijzonder Chinezen, vanwege het wijdverspreide fenomeen van het Chin. Ind. Spec. Rest., wat sinds kort ook cultureel erfgoed is. 

Ja, ik eet veel rijst. Aziatisch eten is nou eenmaal mijn favoriet, daar kan ik niet omheen, maar ook buiten de Aziatische keuken om kook ik veel met rijst. Hoewel mijn vader baas is van de keuken, sta ik thuis bekend om mijn risotto – al is dat waarschijnlijk vooral omdat ik de enige ben die het geduld heeft om het te maken; niet omdat ik het zo fantastisch kan.

Behalve bij sushi en noedelsoep eten we thuis echter altijd met bestek, ondanks dat stokjes makkelijker zijn af te wassen – vooral in de vaatwasser. Mijn grootouders van mijn moeders kant doen dit ook vreemd genoeg. Wellicht is het een vorm van integratie. De volgende keer dat ik ze zie, zal ik het hen eens vragen.

Schoenen uit

Tot slot, iets waar vrijwel elke Aziaat zich aan houdt: binnenshuis doe je je schoenen uit.

Het geeft mij nog steeds een onwennig gevoel om mijn schoenen aan te hebben als ik bij vrienden op bezoek ben, zeker als het van dat glimmende kliklaminaat is. Het voelt zo vreemd om over die gladde toplaag van kunststof te lopen met dezelfde schoenen die buiten over de straatstenen zijn geweest.

Alsof je Michael Jackson bent in de videoclip van Billie Jean, waarbij er bij elke stap die je zet een lichtje in de vloer aangaat (vanaf 1:07), maar dan andersom: elke stap die je zet wordt de vloer donkerder van al het vuil onder je zolen.

Voor oplettende lezers die hebben gelezen dat we thuis een puppy hebben: Ja, we maken haar pootjes schoon als ze buiten is geweest.

Wil je weten of ik nog een bepaalde Aziatische gewoonte/hobby heb? Laat dan je vraag achter in de reacties!